Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

TERUGGEKOMEN.

343

gelogen zou zijn geweest. Ze zou zich dapper door het leven hebben heengeslagen, vechtende, om haar liefde voor hem te boven te komen. Nu was ze weer vrij. —Hoe zou ze er uitzien? Hij bekeek zich zelf in den spiegel, scherp nagaand hoezeer hij veranderd was in die jaren. Och wat, ze zou nog mooi zijn, nog jong. — Even kwam een vage angst in hem op, dat het alles met haar zoo heel anders zou zijn, dan hij zich nu ging droomen; — dan gaf hij zich toch maar daaraan over.

Den volgenden morgen ging hij haar zoeken. Hij had meteen haar adres gevraagd toen men hem vertelde dat ze weduwe was geworden. Langzaam liep hij, telkens zich zeggend dat hij nu eerst nog een eindje om zou loopen, en dan toch den kortsten weg nemend naar haar huis. Het was een dag van helder zonnelicht ; de oude huizen koesterden zich warm daarin; kleine, slonzige kinderen speelden luidruchtig op de steenen stoepen. — Zou ze kinderen hebben? — Goed, hij nam alles mee, wat haar behoorde naar de nieuwe wereld, zóó het oude leven daar overplantend. Hij voelde zich zelf al vader van een gezin; hij zou zorgen hebben, huiselijke beslommeringen altijd. Dat had hij nooit gekend daar; wel hier, met de zusters. Het oude zou terug keeren.— Ze zouden veel geld noodig hebben; goed, het was er, overvloedig. Misschien was ze heel arm nu; hij zou haar alles geven wat ze wenschte, — en meer. Een breede glimlach was aldoor om zijn mond. — Dan ineens stond hij voor het huis. Hij schelde aan, niet loskomend nog uit zijn gedroom van weldaden spreiden om haar heen. Een vuil kind in halflange rokken deed hem open.

— Woont hier hij haperde even, zich voelend zoozeer in

de werkelijkheid plotseling, — „woont hier de weduwe Voorts?"

Het meisje zag hem met domme verbazing aan. „Die is dood," zei ze, en lachte even met open mond. Hij begreep niet. —

— Haar man is dood, — zei hij.

— Nou ja, maar zij toch ook; — dan, wat milder, „dat 's nou een week geleden, toen werd ze begraven."

— Zoo, — zei hij droog en miste zelf in dat enkele woord alle teleurstelling, maar lachte schamper even om het malle van het geval.

Het kind legde haar handen op de trapleuningen en zwiebelde slap haar beenen heen en weer.

Sluiten