Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BART BOUWERS' SCHAT.

375

vredene, die met een zuurzoet lachje naar de lucht bleef kijken, of niet een wolkje zou komen opstevenen, een bui zich zetten zou.

De oogst vorderde flink. Nog maar weinig velden lagen ongerept maar ook daar zouden wel spoedig de maaiers hun zeisen

slaan, die bindsters h'r gezang aanheffen.

Bart trok elke dag mee te velde, en na de dagtaak bij de boer, behartigde hij z'n eigen bouw. Eerst laat in de avend kwam hij dan huiswaarts, moe en af, maar met voldoening, dat de dag weer een dubbele verdienste had gebracht. Zo zou z'n schat vermeerderen, zo zou hij rijk en rijker worden en als eens de dag zou komen, dat hij gans niet meer kon, zou hij niet hoeven te leven van de gunsten en gaven van de mensen, maar zou hij knus aan kunnen genieten, van wat z'n eigen werkkracht hem had opgebracht.

En misschien was die dag niet meer verre. Hij was al tegen de zestig en al werkte hij nog tegen de flinkste op, hij voelde, dat 't niet lang meer zo zou kunnen gaan. Z'n benen waren na het werk zo stram en pijnlik, en in z'n armen scheen somwijlen een staak geschoten.

— De ouderdom, dat is de ouderdom! prevelde hij dan bij zich zelf. Vroeger had hij dat nooit gehad.

Maar nu nog was het te vroeg om 't werk te staken. Eerst moest de zestig vol — dan—Ja, dan zou hij 't boerwerk er aan geven, op z'n eigen lapje gaan bouwen tot vermaak en bezigheid. Spelender wijs zou hij dan door 't leven gaan — alleen, dat Stiene dan niet meer bij hem zou zijn, dat smartte hem. Alleen zou hij wezen — heel alleen.

Kwam hij 's avneds thuis, dan ging hij dadelik ter ruste. Eten behoefde hij niet meer; dat kreeg hij bij de boer — waarom zou hij dan nog waken in de nacht?

Maar aleer te gaan slapen, dook hij onder z'n legerstede, betastte 't zwarte kistje, dat daar zo olik verborgen stond, om zich te overtuigen, dat vreemde handen 't hem niet hadden geroofd.

Dan lachtte hij goedmoedig — wie zou het daar ook zoeken, zo goed als 't was verborgen!

En toch kon hem de vrees soms knellen, de hele dag lang, dat iemand in z'n huis zou dringen, 't kistje wegnemen en ongezien verdwijnen, verdwijnen met zijn geld, zijn zuur verdiende geld, dat hem dierbaar was, dierbaar als bezit, dierbaar als troost voor

Sluiten