Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EL DORADO.

429

„Ja,vent, weet goed wat je doet," voegde ze er hard bij. „Je kunt je nog bedenken. Je weet nu wat je allemaal te wachten staat: verlies van je betrekking, en een huwelijk met een vrouw —"

„Met een vrouw die ik liefheb," viel hij haar bruusk in de rede. „Kleineer jezelf toch zoo niet, Sara! Je weet hoe hartstochtelijk ik houd van muziek, en in jou zie ik de kunstenares bij de gratie Gods, als man zie ik in je — mijn liefde. Al de rest —"

Zij zat heel stil, en dacht: hoe jong is hij. En ze had hem toch zoo zéér lief.

„Hier in Indië kun je toch ook wel wat vinden," hernam zij. „Intusschen zijn daar altijd mijn inkomsten."

„Dat wil zeggen — Jij geeft je beroep óók op." . .Ze zag hem onthutst aan.

„Natuurlijk. Of dacht je dan dat ik le mari de ma femme wou zijn? Je vergist je, voor prins-gemaal ben ik de man niet, Saartje."

„We moeten toch leven —"

„Zeker. Maar van mijn verdiensten alsjeblieft."

Ze zag hem lang aan. Aan haar geestesoog trok voorbij het leven aan de zijde van André de Schreuver, dat geweest was een grabbelen langs den grond naar kleine dingen. Ze zag zichzelf weer zooals toen: rekenen en rekenen in haar huishoudboekje om rond te komen van een zeer karig huishoudgeld. Ze zag zichzelf weer rondwaren in haar domein van op te wrijven, uit te kloppen, uit te borstelen, schóón te maken huis, in haar keuken en provisiekast — „la cigale" gemetamorphoseerd tot „la fourmi" —

„Neen!" riep ze opeens en schrikte er zelf van. Ze herinnerde zich de prikken in haar vingers van de vele spelden en naalden, en de pijn in haar rug van het bukken.

„Wat neen?" Zijn koude stem bracht haar tot bezinning. Maar de wilde weerzin bleef sterk in haar.

„Dit. Ik ben geen vrouw voor het kleine leven." Haar hart klopte luid.

Hij begreep haar niet.

„We moeten allebei offers brengen, Sara."

Ze wrong de handen. In de liefde tot dezen man opende zich voor haar een nieuw uitzicht op El Dorado — Wee haar indien

Sluiten