Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE VERBODEN VRUCHT.

gelijkenis, die ontroerende overeenkomst in gebaren, haar glimlach alles leek zoo sprekend op jou. Niet om haar heb ik

toegestemd in ons uiteengaan, Ester, dat wéét je.... Dat met Noor is pas veel, veel later gekomen, en geheel onverwacht...."

„Och ja...." Ester trok lusteloos haar hand terug. „Het zal wel zoo zijn. Maar ondertusschen is Noor van je gaan houden. On ne badine pas avec 1'amour en dat die frappante overeeneenkomst en treffende gelijkenis met mij, de oorzaak van jouw belangstelling was, kon 't arme kind niet weten."

„Zou je denken, dat Noor nooit iets van onze.... verhouding .... heeft gemerkt?"

Ester zag hem scherp aan. „Waarom vraag je dat?"

„Och zoo maar. Ik voel me natuurlijk eenigszins.... verantwoordelijk, hè? Ze is nog jong en ik e.... een geposeerd

man, vijf en dertig, nietwaar...."

„Dolf!" Eén kreet ontsnapte Ester. Toen kuchte ze en streek de mof langs haar gezicht. „En e," vroeg ze toen, haar wang nog in de mof gedrukt, „heb je haar die overwegingen al meegedeeld? Kon ze zich over het verschil in leeftijd nogal heenzetten?"

„Ester, spreek niet op die toon tegen mij. Wat ik voor Noor voel.... dat heb ik jou te danken. Het klinkt gek, maar 't is of ik in Noor opnieuw jou vind...."

Ester lachte. „Pikant is dat, zeg, twee vrouwen tegelijk! Haba!"

Dolf verschoof onrustig op zijn stoel. „Ester, ik..., je begrijpt me.... niet goed

„Ik begrijp je juist heel goed, Dolf," haar stem klonk nu kalm en belangstellend. „Je wenscht met Noor in het huwelijk te treden en zit nu alleen met mij wat verlegen. Vooral zou je graag zekerheid hebben, dat ik Noor nooit iets laat merken nietwaar, dat is de reden dat je mij wou spreken...."

„Ester," dringend klonk zijn stem terwijl hij dicht tot haar overboog, „ik heb zoo geweldig van je gehouden, toe, bedenk dat Ester en nóg "

„Pas op," ze schoof wat achteruit en zag hem hoog en koel

aan. „Moet ik je aan je verantwoordelijkheid herinneren?

Noor is mijn zuster."

Sluiten