Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE VERBODEN VRUCHT.

„Of die thuis is of niet, doet er geen zier toe. 't Is beter, dat je nu naar je eigen vrouw terugkeert."

Maar Dolf was al mee de vestibule in. „Ik zal die boeken even op je kamer leggen," en hij liep de trap op, of hij daar thuis hoorde. Toen hij beneden in de huiskamer kwam, zat Ester, de ellebogen op de knieën, in het lage stoeltje voor 't vuur. Een der openslaande ramen stond open en het den lenteschemer binnen.

Vage geuren van jong gras en uitbottende boomen zweefden door het vertrek. De parelend-grijze hemel werd oversluierd door den naderenden avond.

Dolf ging naast haar zitten en staarde ook in het vuur. Ester schoof haar stoeltje wat opzij en keek hem aan. Hij beantwoordde haar blik met diepen ernst.

„Tja kind!" zei hij toen, ,,'t leven is geen grapje."

„Ik wou, dat je dat eerder had bedacht, vóór je ons beiden in deze situatie bracht," zei Ester bitter.

Er was weer een stilte. Dolf keek naar haar handjes, die broos en teer in haar schoot lagen, naar het welige zwarte haar, dat in lossen golf over haar voorhoofd viel, naar de donkere oogen, wier glans hij zoo kende En bij een plotselinge bruske beweging van haar schouders, zag hij haar witte hals en lager haar volle lokkende borst.

Opeens gleed hij op zijn knieën, naast haar neer en boog zijn hoofd op haar handen, ze kussend, gulzig, brandend. Hij kuste haar japon, het zijden ceintuur en toen, zijn armen om haar schouders knellend, duwde hij zijn hoofd tegen haar borst, haar warme veerende borst.

Ze had hem laten begaan, niet beseffend eerst, wat gebeurde. Nu duwde ze hem weg, ruw, zoodat hij even viel tegen de tafel achter hen. Hij ging niet weg, kwam weer naast haar, zoo als een weggejaagde hond weer langzaam omzichtig naderkomt.

„Ester, ik moet je iets zeggen, iets bekennen, toe laat me 't je nu zeggen."

„Wat is dat dan?" haar stem klonk koud.

„Zoo kan ik niet praten. Toe, wees niet zoo hautain en gereserveerd." Ester schokte even. Wie had ook weer gezegd, dat zij „veroverd" moest worden....

Sluiten