Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DB ONTROUW VAN MENEER DÉSIRE.

Dat was een lieve gewoonte Op feest- en gedenkdagen

sierden zij 't portret der Doode.

Emilie kocht wat anjers, viooltjes of hulst aan de deur en

Désiré schikte de bloemen artistiek, ach zoo artistiek deed-t-ie dat!, in schoonen, opkruipenden boog van den eiken standaardrand langs de eiken portret-lijst. Dan namen ze daar verder niet veel notitie van, dan was 't verder voor 't aesthetisch oog der bezoekers bestemd, tot na een dag, twee, drie, Theodora decideerde: „Désiré, die bloemen van Adèle moesten we nu maar weg-doen."

Op het empire mahonie-tafeltje, dat vóór de canapé geplaatst was, lag een teêr-kanten kleedje gespreid, daarop een Sèvres bonbonnière met délicieuse déücatessen gevuld, èn een vaas met langgesteelde chrysanthemums, met witte, smart-verwrongen blaren.

Eenige boeken in pracht-bandjes waren tot een scheef torentje opgebouwd. Désiré las véél: romans, gedichten, tijdschriften,

weekbladen, kranten , maar de boeken, die daar lagen, waren

steeds dezelfden: „Mémoires" van Sarah Bernhardt en „Praeludiën," van Boutens. Ook eenige kostbare afleveringen van een

Duitsch Ethnographisch Genootschap

De dames droegen op ontvangdagen wijdsche japonnen van antieke snit, overschupt met pailletten en licht-spritselende gitguirlandes, met veel overtollig gaas en gekunstelde rosetten. Désiré, altijd in 't zwart, had een slanke gestalte in z'n getailleerd jaquette; een paarlen speld in z'n plastron gepriemd en beige slobkousen, waaruit de verlakte schoen-neuzen glommen. Z'n voeten waren als man-en-vrouw, die 't erg warm in bed, de dekens tot het middel teruggeslagen hebben.

Désiré had een kaal hoofd, dat rozig glansde, als een karaf waar hkeur door schijnt; z'n snor was verjeugdigend geknipt, Coupe Américaine. De plooien om mond en neus waren weggeschminkt onder een laag violet-poeder, Parfum Piver, een donze blos, ongerept tot het naar-bed-gaan, nu Désiré na Adèle's dood van

broederlijke omhelzingen vrijstelling verkregen had Emilie

schonk thee. Een traditie, dat de oudste zuster belast was met het thee-schenken. En op 't thee-uurtje poosden hun gedachten altijd voor n' wijle meewarig bij Adèle, die dat vroeger placht te doen. Adèle, die, hoog-in-aanzien, in aller herinnering leefde, lééfde, ook na haar dood.

Sluiten