Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DB ONTROUW VAN MENEER DÉSIRÉ,

Emilie was reeds een maand in de verpleging en toch had Désiré haar daar nog niet bezocht.

Werkelijk, 't was veel-en-véél beter, dat hij zich niet zién het. Dat wond de zieke maar óp.

„En geeft tante niet haar verlangen naar u te kennen?", vroeg een resolute nicht, die niet van mysteriën hield.

„Mh? eh nee , néén. Dwaas, hè?"

„U bent er toch niet gepiqueèrd over ? Oom, u moet bedenken: een zénuw-patiënte!"

„Gunst, in 't geheel niet, Willemien!", riep hij uit. De mond glimlachte aller-aimabelst; de blanke, tengere handen weerden, wuivend als palmbladen aan elegante stengels, elk gedacht, aan kleingeestige gevoelskwetsing. O, 't bevreemdde en smartte hem, maar hij wist zeer wel rekening te moeten houden met tante's abnormaal gestel. Doch dat zij zelfs niet naar haar eenige zuster taalde! Twéémaal was Theodora op bezoek geweest; beide keeren was Emilie onmiddellijk zichtbaar afgenomen, ongedurig en minder spraakzaam....

„Ja, 't is tobben", peinsde nichtje Mien. Afijn, 't pakte oom uiterlijk nogal niet aan. Wat blééf-ie jong, lenig en bedrijvig. Eng, een man-van-die-leeftijd, die zich zoo jeugdig bleef vóórdoen

Emilie was in den huiselijken kring wéérgekeerd, — zoo goed als genezen, 't Was haar echter wel aan-te-zien: een kommervollen trek om den mond, — alsof de heele wereld op haar woog, en in de oogen een troeb'len, matten glans,— als was haar onzegbaargroot leed wedervaren.... 't Was de Emilie van vroeger niet meer en hupsche Désiré leek wel haar zóón inplaats van een acht-jaarjongeren broêr....

„We hebben nu den leeftijd bereikt, waarop we allemaal af en toe aan 't sukkelen raken.", verzekerde Désiré, met gestes-van resignatie, waarmee hij z'n onderwerping aan 't onvermijdelijke manifesteerde. Zélf mankeerde hij echter niéts, sukkelde slechts met z'n chronisch tikje asthma, een verstopten neus, beklemming op de stembanden....

Nu was Theodora weer in de lappenmand Eheumatiek,

Sluiten