Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

FRANSCHE LETTERKUNDE.

Nu is Eudoxie dood. Lamuse heeft ze gezien, verpletterd door een bom sinds een maand misschien, wormdoor tikt, groen en blauw, murw, afgrijselijk verminkt, onmenschelijk als een melaatsche, stinkend als de pest....

De meest tragische hoofdstukken van dit boek, zijn voorzeker wel de laatste: „Le Bombardement, Le Feu, Le Poste de Secours, La Virée, L'Aube...." Ze vormen één geheel van michel-angelischen opbouw, 't Is de letterkundige ontwikkeling van het moderne strijdthema, episch van vorm en waar de bezieling in gloeit van een machtig lyrieker. Hier blinken de woorden als gulden krijgsbazuinen in de zon, stormen de volzinnen onstuimig op u af, wast de spanning als het water uit een doorgespoelden dijk over de weilanden, slaat de daver van een aardbeving, scheuren de wolken open alsof de dag van 't Laatste Oordeel aangebroken ware, vuurbergt lava uit den doorploegden bodem, splijt de korst van den wereldbol, giert de angstkreet van 't geteisterde menschdom, gulpt het roode schoone bloed uit menigvuldige wonden.... De nachtelijkewindenwiegen 'tgekerm der zieltogendegekwetsten. Trots vuur en staal rukken de gelederen voorwaarts. Wordt er een rang weggemaaid, een andere golf spoelt over de lijken en vervolgt den kamp. Het is een woeste sabbat: dansende gestalten in wapperende vlammenkreitsen!

De aangewezen stelling is veroverd, 't Geweer wordt neergelegd en spade en houweel doorkerven de aarde. Eilaas! velen zijn gevallen voor „la douce France". Weinigen blijven over van Korporaal Bertrand's eskouade. Omstapeld door lijken zitten ze ergens op een voorpost. Zonder grootspraak verhalen ze hun wedervaren. Met simpele woorden brengen ze hulde aan wie gesneuveld zijn.

Bertrand spreekt als in vervoering. De toon van zijn stem zwelt en luidt als een profecije. De socialist komt meer dan ooit in hem tot leven; hij verwerkt de Internationale tot nieuwe bijbelteksten.

— L'avenir! L'avenir! juicht hij. L'oeuvre de 1'avenir sera d'effacer ce présent-ci, et de 1'effacer plus encore qu'on ne pense, de 1'effacer comme quelque chose d'abominable et de honteux. Et pourtant, ce présent, il le fallait, il le fallait!

En terwijl Bertrand daar in die verloren, open vlakte meeting

Sluiten