Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de sirene.

Marianne (coquet). Wou je dat nu heusch weten? Dolf (kort). Ja, natuurlijk.

Marianne. Ik had 't je beloofd, Dolf, 't is waar, maar toen ik je bloemen wou vaststeken in mijn ceintuur, vroeg Mevrouw van Zutphen die me hielp kleeden; Van wie heb je die prachtige orchideeën.... En toen begreep ik, dat iedereen dat van avond zou vragen. En ik wil niet, dat iemand iets van ons weet Dolf. Toen heb ik ze afgedaan. Ben je nu boos? (ziet hem vleiend aan).

Dolf (overwonnen). Boos? Och nee.... maar wel teleurgesteld natuurlijk. En Marianne, ik begin het hoe langer hoe onver dragelijker te vinden, dat niemand er van mag weten. Hoe lang moet dat nu nog duren?

Marianne (sussend). Niet zoo lang meer Dolf. Tot mijn vader gaat hertrouwen. Ik beb het je toch allemaal uitgelegd. Hij kan niet zonder mij leven en ik — kan hem geen verdriet doen — Dolf, als er ooit iets waars en heiligs in mij is geweest, dan is 't de liefde voor mijn vader. Ik ben nog zoo jong, hij ziet er zoo tegen op, dat ik het huis zou uitgaan. Laten wij nog wat geduld hebben.... Zooveel hou je toch wel van mij, Dolf? Of niet, hè? (haar stem streelt)

Dolf (grijpt bruusk haar hand). Lieveling! Alles wil ik voor je doen; — 0, als we nu alleen waren, ik zou je knellen tegen me aan....

Marianne (maakt zich los, ontrust). Pas op Dolf, daar komt Mevrouw Soeters.

Mevrouw Soeters (met kwijnende stem en vernietigenden blik op Marianne). Och meneer van Laer, zoudt U even mijn dochter voor mij willen opzoeken.... ik wilde haar iets vragen....

Dolf (ontstemd, doch beleefd). Ik zal haar zoeken, mevrouw (weg).

Marianne (lief). Ik geloof dat zij in druk gesprek was met Frank Toeling.

Mevrouw Soeters (trotsch). Zoo? Ja, zij is gewend, om la reine du bal te zijn....

Marianne (lief). Zij bezoekt veel de adelborsten-bals, niet? Ja, die jongens zijn altijd dadelijk vuur en vlam.... Och, ze komen pas kijken hè?.... (Alex Bietema tracht te naderen, hij

Sluiten