Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

JAN.

Hij scheen te schrikken.

„Paula, wacht, laat me eerst op de gang kijken of niemand je uit mijn kamer kan zien komen," stamelde hij opeens zeer bezorgd voor haar.

Ze ontstelde ook.

„Ja, als 't U blieft."

Hij deed de deur open, sloop tot de trap, gelukkig dat er niet op elke verdieping iemand waakte, hij luisterde ingespannen.

Toen kwam hij bij haar terug en zei zonderling week, „Ga" terwijl al het bloed uit zijn gezicht weg scheen te trekken.

Ze trilde in haar nu dichter omgeslagen mantel. Ze knikte hem nog eens bemoedigend toe, sloop langs hem heen over de gang naar haar kamerdeur, die bijna onhoorbaar dicht viel.

Eerst veel later hoorde zij de zijne sluiten.

Sidonie spon zacht in zalige onwetendheid voort.

Toen hield Paula Overaert's briefje boven de lamp tot het papier hoog opvlamde en krulde.

Ze wierp het op de koude haardplaat en wreef de verkoolde stukken nog tot asch.

Ze legde zich weer te bed en dacht en overwoog en terwijl de slaap haar ongemerkt wegvoerde, prevelden haar lippen:

„Jan, mijn lieve Jan."

Er scheen wind te zijn gekomen, ik hoorde de zee rollen.

Het was waar wat Bernard zei, het leek niet op onze zee met langzaam, statig aanzwellend geluid; het was een kort ongeduldig slaan met een eigenaardig geknetter op het strand.

Het morgenlicht scheen al door de stores en kampte met den schijn van het lampje.

Mijn eerste gedachte was aan Jan.

Hij had dus niet geroepen. Daar stonden nog Paula's pantoffeltjes en hing de mantel, als gisteren klaar over den stoel. Hoe van Overaert vandaag zou zijn?

Als hij dat wezenlooze maar verloor, dat was zoo treurig om te zien, voor Jan.

Ik geloof dat ik Paula gisterenavond boos maakte.

Maar we konden immers toch niet helpen ? en ik was zoo moe na die scène in 't casino. In 't publiek zijn zulke dingen altijd

Sluiten