Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Sophie van Hohehberg zit daar recht-op, hare armen beschermend om den geliefde heengeslagen. Zij wil verdere onheilen van hem afweren en roept met een hoofdgebaar het volk op, haar hierin bij te staan. Officieren, agenten, geridarmen en ook mannen uit het volk gehoorzamen. Ze snellen toe en willen den moordenaar vatten.

Maar een tweede schot weerklinkt en nu zinkt de Hertogin terug. Ze houdt zich nog een oogenblik op en schijnt dan tegen den rechterarm van den Aartshertog te leunen. Met wijd-geopend oog, waarin schrik en ontzetting te lezen staat, overziet ze nog eenmaal de straat met die vele mannen en vrouwen, die worstelen, om naderbij te komen; dan slaat zij den blik naar omhoog, naar dat strak gespannen hemelgewelf, waarin als een gloeiende bol de zon schittert en glanst. En nu sluit zich het oog, langzaam; als lood drukt het op de oogleden; een wonder, rustig gevoel, als van slaap, overmachtigt haar.

„Sophie, blijf leven voor onze kinderen!"

Met een zwakke, heesche stem brengt Franz Ferdinand deze woorden uit.

Hóórt zij ze? Verneemt de Moeder dien laatsten wil?

Nog eenmaal, heel even, opent zij de oogen en een glimlach geeft aan haar gelaat een zachten liefelijken glans,. . . .

Princip, een gymnasiast, een schoolknaap van 19 jaar, staart, in zijn rechterhand nog de rookende browning, cynisch-onbewogen naar hen, op wie hij zijn moordende kogels heeft afgezonden. Daar grijpen hem de woedende officieren; agenten boeien hem; het volk slaat en trapt hem — wat deert het! Het groote doel is bereikt; de gegeven last is opgevolgd; zij, die de samenzwering op touw hebben gezet, kunnen gerust zijn!

Want Aartshertog Franz Ferdinand zal nimmer den troon van Oostenrijk-Hongarije beklimmen. Hij, der Slaven vriend, is gevallen door -de hand van een Servischen sluipmoordenaar! ....

Het is een half uur later.

In den konak van Serajewo, waarheen men na den aanslag is gereden, liggen naast elkander twee lichamen uitgestrekt. Het zijn de lijken van den vermoorden Aartshertog en zijn Hertogin. Haar wensch is vervuld: waar hij is, is zij. Te zamen zijn zij in den dood gegaan.

Niemand heeft van beiden meer één woord gehoord. De op zoo korten afstand gerichte schoten hebben een geweldige uitwerking gehad. Kunde noch wetenschap hebben hier meer kunnen baten.

En over Serajewo is een diepe verslagenheid gevallen. In den konak fluistert men, als vreest men, den doodsslaap van het Echtpaar te zullen verstoren. In de stad groepen de menschen bijeen, met gesmoorde stem het vreeselijk gebeuren besprekend. En buiten de

9

Sluiten