Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

laatsten vooral! — dan zou het best mogelijk zijn, dat de Monarchie op verschillende punten tevreden kon worden gesteld.

Maar de Oostenrijkseh-Hongaarsche Regeering dacht daar niet aan. Ze wist, dat reeds vóór de Antwoord-Nota Verzonden was, Servië mobiliseerde. En een verlenging van den termijn zou, dit was voor haar ontwijfelbaar zeker, door de Regeering in Belgrado worden benut, om de oorlogstoerustingen meer volkomen te maken.

Neen, te lang was er geduld en lijdzaamheid geoefend. De krasse woorden der Nota van den 23en Juli waren ingegeven door de stellige overtuiging, dat het nu of nooit de tijd was, om aan het onuitstaanbaar gedoe der Serviërs paal en perk te stellen.

Een gedeelte van den legertros van een Duitsch korps op marsch.

Nu of nooit!

St. Petersburg mocht een dreigende waarschuwing doen hooren, Parijs kon betuigingen van sympathie aan den kleinen Balkanstaat verzenden en Londen afkeurénd spreken over het recht van den sterkste, dat zelfs in de twintigste eeuw nog bleek te gelden — Weenen wist zich krachtig door den steun van Berlijn.

De Monarchie mobiliseerde, z"ij het dan ook slechts nog gedeeltelijk. En al meer onafwendbaar werd hierdoor de oorlog tusschen den Donaustaat en het Balkanrijk.

De bladen bevatten nu vergelijkingen tusschen de Servische en Oostenrijksche legers. En ze achtten, dat het einde van Servië wel zeer nabij moest zijn, als het tot een oorlog kwam. De overmacht der Oostenrijkers was immers geweldig.

87

Sluiten