Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Afschuwelijk gezicht! In allerlei houdingen lagen ze daar, de door geweerkogel of granaat neergevelde soldaten. Vooral de door een uiteenbarstende granaat getroffenen waren soms afgrijselijk ge schonden: beenderen waren versplinterd, het vleesch was met groote, breede lappen uit hun lichamen weggerukt. Zoo de dood hen niet van een op dit oógenblik schier onduldbaar lijden verloste, zouden ze voor hun leven onherkenbaar verminkt zijn.

Maar ook aan de. overzijde, bij de compagnie van luitenant Claude, had de strijd bloed gekost, ja zelfs ménschenlevens. Als een der linie-soldaten, door ijvef meegesleept, zich te ver waagde of maar even zijn hoofd boven de bedekking uitstak, kon de waarschuwende roep zijner kameraden hem niet meer redden. Want de Duitsche kogels konden wèl den overkant bereiken en snel werden ze op den onvoorzichtige afgezonden, die dan vaak, zonder een kreet of een zucht, achterover neerzonk.

Ja, zoowel aan den rechter- als aan den linkeroever van de Maas stroomde bloed. En het was menschen bloed, dat daar den grond kleurde. Het waren menschen, die daar langzaam wegstierven of schielijk van deze aarde scheidden, zonder dat ze met hun diei^ baren een laatste afscheidswoord konden wisselen. Het waren jon-

Visé, het vriendelijke Maasstadje, had vreeselijk van den Oorlog te lijden. Bijna geen straat bleef ongedeerd en talloos waren de puinhoopen der onivergeschoten of verbrande huizen.

191

Sluiten