Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vier en orkest, draagt sporen van den geboren improvisator, die, naar George Sand schreef, „phrasen probeert, die met één vleugel in de lucht blijven hangen". Een voor Liszt typeerend thema, om zijn evenwichtige, regelmatige bouw en zijn gran* diose allure, is de aanvang van het Es*dur Concert:

De pianosconcerten.

De beide pianoconcerten in Es«dur en A*dur, te samen be* gonnen in 1848, doch vele jaren later voltooid (1853) behooren tot de werken van Liszt, die hoog boven het peil van loutere virtuozen*concerten staan en die zich nog volkomen in de con* certzalen handhaven. Dat in Es«dur geniet bij het publiek de voorkeur. In den tijd, dat het voor het eerst werd gespeeld, in 1855 te Weimar onder Berlioz' leiding, met Liszt aan het klavier, werd het triviaal gevonden om den triangel, die in de finale op* treedt. Het is een der sterkste en geestdriftigste scheppingen van Liszt's geest, „stupéfiant de verve et de puissance, comme toujours", zooals Berlioz ervan zei. Het markante inzetthema citeerden wij reeds. In het adagio treedt een der prachtigste melodieën van Liszt op, door de piano solo voorgedragen en met een zacht balanceerende beweging van de linkerhand begeleid:

120

Sluiten