Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van parels Wacht 's, dat doeblé-hartje! Watte?

Is dat 'n middeljon? Och, wat poezig... Die broche is ook wel leuk, zeg? 'n Dure zeker? Heb je hier échte granaatjes? Nee maar da-'s aardig, nou?" Ze hield een snoer geslepen kralen bij het licht, keek naar Tjeerd.

Hij knikte. „Fijne spullen! Ja, ja, dat ben fijne spullen!" Hij schrok toen het vrouwtje de prijs noemde, hield zich toch groot.

„Aj-je . .. aj-je 't mooi vindt?"

Eef weifelde nog. „Mooi? Nou ja, wel aardig."

„En welke camee b'lieft de dame ook weer ... ?," vroeg listig het poppelijze-vrouwtje.

Eefke knipte voor het spiegeltje onder de lamp haar snoer vast, lacherig schrok ze op. „Oh-jee! Nou, dat moet dan maar niet, hè?"

Tjeerd keek haar dringend in de oogen. „Waarom niet? Ik zou — zou niet weten ?"

Ze aarzelde. „Nee, och liever niet, nee dat wil ik nou allegaar niet, dat kan de bruun niet trekken." Ze had wat medelijdends in de stem, dat bezeerde de jongen.

Haastig greep hij naar de duurste broche die er bij was. „Deez'?"

„Nou — als 't dan móet," zei ze, een lachje trok door haar wangen. Het vrouwtje gaf een mooi doosje op de koop toe. Onverschillig duwde Eef het in haar manteltje.

Tjeerd betaalde met blinkende guldens, stak een dikke sigaar in de brand en greep vrijpostig haar arm.

54

Sluiten