Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voorbij," ze sprak opzettelijk luid en haar tartende oogen tintelden.

Ate brak zijn vurige verdediging, over de voordeden van een klipperschip af. „Ja," viel hem in, — „nou weet ik 't in één keer, Tjeerd, die sleepkaan: Rival, daar op 't IJ, die was van eene Wolf er t Mussels, die vent met die mooie dochter an boord! Jij kent ze opperbest man! Eefke! Tja, die heb nou immers zoo'n sjeune meneer van de wal op'daan, niet Luut? Vertelde Van Laar er niet van? Wel ja, 'n bankmeneer of 'n sigarenfabrikant, weet ik veel, maar in ieder geval eentje met spiekers!" Hij lachte listig. „Ja, w'rachtig, 't schiet me nou alles weer in één flap te binnen! Jij ben nog 's met Eefke an de rinkel 'weest, op 'n kermis, hè? Ik weet 't van Bart Ziegers, dat mannetjes-peerd," hij kromp in van de lach. „Jong', die meid had je 's moeten hooren uitpakken over jou! Dat je haar geen zoen geven wou met die jongenskleeren én haar lijf: Klim eerst in de rokken, Bart, éérst in de rokken ...! Ah-man, kapot waren we! Ach heden, ach heden, ik — ikke slop van 't lachen."

„Is 't toch....?," zei Tjeerd, zijn mond trok pijnlijk.

Luut stiet haar man aan. „Toe, wat praat je toch allegaar? Oud wijf dat je er ben! Ze moesten je de tong 's korten! Vanavond krijg je 'n prentje met 'n duveltje er op, van mij!"

Ate deed onnoozel, maar zijn kleine oogjes glommen van plezier. „Ikke? Nou, en waarom dat?" Hij keerde

124

Sluiten