Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te herkennen, in de ongewone dracht van truien, mutsen en bouffantes, was het of al de schaatsenrijders op elkander leken. Maar geduldig bleef ze op haar post, terwgl de wind haar de rokken tegen de beenen zwiepte en. zijn felle stuwing haar soms bijna haar evenwicht deed verhezen; paar na paar gleed langs haar, ingebogen tegen den wind en vlak naast elkander; nu eens zag ze een witte trui, dan weer een grijze muts, maar ze vermocht Herbert en Dolly niet te herkennen. Totdat ze opeens, met een schokje van schrik, vlak bij zich, op geen tien meter afstand, haar man aan den kant van de baan gewaar werd. Hg stond er eenzaam en roerloos, schuin van haar afgekeerd, met zgn armen gekruist en met een norschen trek op zgn door wind en kou hoogrood gezicht, hij stond in starre opmerkzaamheid naar iets te turen. Wat was het, dat zóó zgn aandacht gebannen hield? i Lize moest den paal, waaraan ze zich steunde, loslaten en zich dichter naar den berm van de sloot begeven, om hetzelfde baanvlak te kunnen overzien als hg; ze was nu vlak achter de kijkers aan den kant en een welwillend oud heertje schoof haar een plaatsje vrg* en bood haar zelfs de behulpzame hand om hooger op den wallekant te komen, zoodat ze zich aan het houten hek, dat de ijsbaan afsloot, kon steunen. Maar als Herbert — vreesde ze even — dézen kant op zag, zou hg* haar mis-

Sluiten