Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

venster na het andere verhcht kwam staan. En in dit doode dag-uur, waarin alles buiten en binnen tot een zware roerloosheid scheen te verstarren, leek al het pijnlijke wroetende denken weg te vloeien int haar hoofd, sufte ze gedachteloos voort in het .lijfelijk welbehagen van stilte en kachelgloed, met slechts nog één half-bewusten wensch in haar verdofte brein: dat hij niet naar beneden zou komen om haar vredige stilte te storen, met zijn dwingenden wil en zijn harde stem .. . Toen luidde opeens de voordeur-bel door het doodstille en als wachtende huis en dreef haar, met een feilen schok van schrik, naar de werkehjkheid van het oogenblik. Ze schoof het onwillig tegenstribbelende kind van haar knieën, begrijpend dat ze open moest doen, daar ze de meid vrijaf had gegeven; terwijl ze in de huiskamer de schakelaar zocht en pijnlijk knipte tegen het hcht, dat haar opeens uitbundig in de oogen priemde, overlegde ze, dat ze even, in de donkere erker van de voorkamer zou trachten te onderscheiden wie er stond..-. het kim dat Anna 'r sleutel vergeten had ... Maar ze vermocht, met haar gezicht tegen het kille venster gedrukt, niet anders te onderscheiden dan een witbesneeuwde parapluie, waarop een streep gelig hcht viel en terwijl ze nog besluiteloos draalde, luidde de bel opnieuw; gejaagd liep ze de vestibule door en opende het ruitje van de voordeur. Een mannenstem, heesch en haastig, drong op haar 124

Sluiten