Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vreugde omdat hij haar kwam bevrijden.Wat nu?

Zij deed haar best, zich te herinneren hoe zij leefde eer Frans haar „als een verborgen viooltje, dat hij wou overplanten in zijn tuin", zoo als hij toen schreef, in het stille stadje had ontdekt. Zij moest haar verlovingstijd leeren beschouwen als een episode, als een droom: zij was niet de eenige wie zooiets overkwam. Zij mocht er niet onder bezwijken. Beter nü breken dan een ongelukkig huwelijk tegemoet gaan! Al kwetste Frans haar eigenliefde niet minder dan haar hart, nu hij niet meer vertrouwde dat zij hem vreugde geven kon, fier moest zij dien smaad van zich afschudden en al haar geestkracht gebruiken om niet onder te gaan.

Straks zou zij 't zeggen aan haar ouders, aan haar zuster Truus, Moeders rechterhand en Vaders heveling. Flink zou zij 't zeggen, zonder tranen:

48

Sluiten