Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

O. L. Heer verkreeg met al dit schreeuwen noch kleuren, noch laken bij.

En van spijt draaide Onze Lieve Heer zijn haar rond zijn vinger en er bleef een schoone kurkertrekkerslok hangen, en medeen had hij het triestige slappe staartje van het verken in 't oog, en toen schoot er hem een echt schoon gedacht te binnen.

„Kom eens hier," zei hij, en hij nam het pijpijzer. waarmede hij het schaap en andere

lijk en stevig krolleken.

„Meer kan ik niet doen," zei Onze Lieve Heer, „ik kan toch uw pooten niet in kröllekens zetten."

En 't verken zag om naar zijn staartje, en het vond het zoo schoon, dat het knorde van blijdschap, en 't was er zoo fier mee, en zoo pronkerig dat het er van op zijn teenen liep, lijk een rijk madammeken met een nieuwen hoed.

dieren hun haar gefriseerd had, en warmde het aan de eerste ster, die in den blauwen hemel openknopte, en Zette er het slappe staartje mee ineensier-

70

Sluiten