Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

teeder, „hoe je ook beslist, je vriend zal ik altijd blijven."

Toen voelde zij dat zij hem niet kon missen. Met haar tranen vloeiden alle nuchtere verstandelijke bedenkselen weg. Zij wist niets meer dan haar liefde, 't Was zoo zoet, bij hem te zijn.

— „Ik weet wat er in je omgaat, arm eenzaam hart," zei hij toen hij haar losliet. „Ik wou dat je, als in oude ridderverhalen, mijn liefde op de proef kon stellen, Maar vrees niet dat ik misbruik zal maken van dat innig moment. Daar behoef je nooit spijt van te hebben.'

Zie, de bui is voorbij, de wolken waaien weg, er komt nog een mooie zonsondergang. Zal ik nu maar heengaan?"

't Was misschien wel verstandiger geweest als zij hem nu had laten gaan.

Maar Emma wist nu te goed dat zü haar vriend voor altijd noodig had.

Zij vroeg of hij wou blijven eten. Dat was nog nooit gebeurd en Hugo was er dankbaar voor.

Derkje, gewaarschuwd, stak de ruige werkhand uit om Mevrouw te feliciteeren en vond het noodig, het-éénvoudig maal wat feestelijker te maken met een paar

83

Sluiten