Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

92

Doch nu drong het water met meer kracht naar binnen, het steeg steeds hooger, tot de knieën stonden de mannen er in.

Eensklaps scheen het, alsof de schuit naar beneden gezogen werd.

„We zinken, Ben! — We zinken!" schreeuwde Wim en den ouden man in de armen grijpend, sprong hij overboord.

Het eerste oogenblik waren beiden door de golven bedekt, doch nauwlijks kwamen ze weer boven, of Wim riep:

„Hier, Ben, we zijn er dadelijk!"

„Ik kan niet zwemmen," zuchtte de oude, maar reeds greep Wim zijn makker onder den arm en met den rechter zwemmend, trok hij hem door de golven. Gelukkig ging de vloed en voortgestuwd door een sterken wind, werden ze met kracht naar den wal gedreven.

Na eenige oogenblikken voelde Wim grond onder de voeten en beurtelings wadend en zwemmend, bereikten beiden het strand. .

Nog waren ze niet veilig, want de vloed zou spoedig den geheelen oever bedekken, doch tusschen de rotsen kronkelde een smal pad.

Wim scheen onvermoeid. Terwijl Ben dreigde

Sluiten