Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

142

Wat deed Marie vaak pogingen, om haar vader wat op te vroolijken, doch meestal waren zijn antwoorden kort en zat hij onmiddelhjk weer in gepeins.

Dan ging zij wel eens naar buurvrouw Jansz om haar heur nood te klagen. Dikwijls hoorde deze het aan, zonder dat het tot haar doordrong, hoe treurig het voor Marie was. Doch had zij den tijd, dan ging ze met het lieve kind mee en zei schertsend:

„Kom buurman, niet zoo zitten suffen, ga liever met Wim wat wandelen, dat zal jelui beiden opknappen; die zit ook steeds te kniezen."

En dan gingen beiden op stap en zetten natuurlijk hun schreden naar de haven, zagen naar het laden en lossen der vaartuigen, die binnenvoeren of zich gereed maakten tot vertrek.

Langzamerhand ontstond tusschen beiden een zekere mate van vertrouwelijkheid. Aan Wim vertelde Pikmans veel van zijn lotgevallen in Spanje, hoe slecht het daar was en hoe vuil!

Hij kon geen aandachtiger toehoorder vinden dan Wim, want deze voelde zoo precies, wat de ander geleden had. Zoodra hij de gelegenheid schoon vond, begon hij eveneens uit te pakken over alles, wat hij zelf in Ierland had ondervonden.

Pikmans had tot nog toe weinig belang gesteld in

Sluiten