Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

155

schepen, later bekend als „Hoornsche fluiten" van stapel geloopen.

En Pieter Arendsz, die van schipper Pikmans, in tegenstelling met zijn gewoonte, dadelijk geld geeischt had, daar hij geen vertrouwen in diens plannen had gehad, vertelde later, dat hij nooit zoo'n goeden tijd gekend had, als in de eerste jaren, toen de „fluiten" in de mode kwamen.

Bij het optuigen en in gereedheid brengen van het vaartuig was Pikmans steeds zelf bij. Wim vergezelde hem vaak. Marie was reeds naar Berkhout vertrokken.

Eindelijk lag het schip zeilree.

„Waarheen gaat u, buurman?" vroeg Wim, terwijl hij nog een blik vol belangstelling op het fraaie vaartuig wierp.

„Bi ga eerst naar Amsterdam; wil je mee, Wim?"

„Wat graag."

„Maak het dan met je moeder maar in orde, laat ze je ook wat schoon goed meegeven. Je kan nooit weten, of zoo'n tochtje langer duurt, dan je vermoedt."

Wim gluurde eens naar het gelaat van zijn buurman, doch op diens starre trekken was niets te bespeuren. Vroeg in den ochtend, terwijl de stad nog in nevelen

Sluiten