Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

61

gaan. „Zij was zacht en lief als een engel, en zou hem en hen allen, zoo gelukkig maken."

Nou, als vadertjes leven er zooveel prettiger en blijer om werd, dan wilde Nel ook dankbaar zijn, en haar best doen niet balsturig en ongehoorzaam te wezen, want daarmee zou ze papoes veel meer verdriet doen, dan toen ze die draak van een Klok treiterde.

Tante Letje verheugde zich dan al bizonder over de aanstaande komst van een nieuwe Mevrouw Canneheuvel. Ze praatte er voortdurend over, en betuigde: „Je zult zien, dat jullie wat een lieve, goeie mama krijgt. Iemand, die zoo hartelijk en vriendelijk schrijft, die moet wel een goed hart hebben. En het goeie mensch weet toch maar niet, wat ze begint met zoo vier kinderen tegelijk, om moeder over te spelen."

En in pa's brief staat, dat de Juffrouw er al vijf en twintig heeft," wist Poekie te vertellen. „Zeg, tante Letje, komen die allemaal mee?"

Iedereen keek Fritsje verstomd aan. Was 't hem in zijn bolletje geslagen? „Beware," riep tante, en ze schoof haar bril op haar voorhoofd, om Poekie eens goed aan te kijken. „Hoe komt 't kind er aan? Fritsje bleef zijn gewone kalmte bewaren. „Jawel, pa heeft 't geschreven, 't staat in onzen brief; ik dacht nog dadelijk: wat een hoop!"

Sluiten