Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 78 —

gesproken had. Een man met lang haar en wilde oogen en armoedige kleeren, van een model, dat Peter nog nooit gezien had — een man, die met bevende lippen en drukke gebaren opnieuw begon te spreken, zoodra hn' Peter gewaar werd.

„Neen, dat is geen Fransch," herhaalde Peter.

„Probeer 't dan eens met Fransch, als jij daar zooveel van weet," zei de boerachtige man.

„Parlez-vous francais?" begon Peter dapper, en op hetzelfde oogenblik stoof de menigte een paar pas achteruit, want de man met de wilde oogen, die tot nu toe tegen den muur had geleund, schoot op Peter af, greep hem bn; beide handen en overstelpte hem met een vloed van woorden, waarvan Peter wel niets begreep, maar waarvan de klank hem toch vertrouwd voorkwam.

„Nou," zei hn", zyn gezicht met een zegevierende uitdrukking naar de toeschouwers keerend, terwijl de armoedige vreemdeling nog steeds zyn handen omklemd hield, „hoor maar, dat is Fransch!"

„Wat zegt hy dan?"

„Ja, dat weet ik niet," moest Peter bekennen.

„Vooruit, schiet op," riep de Stationschef weer; „doorlopen, alsjeblieft! Laat mij maar voor dien man zorgen."

Sommige van de minder brutale, of minder nieuwsgierige reizigers dropen langzaam af, en Phyllis en Bobbie konden nu bij Peter komen. Alle drie hadden ze Fransch geleerd op school. Hoe vurig wenschten ze nu dat ze er beter hun best op hadden gedaan en er dus wat meer van onthouden hadden. Peter schudde zyn hoofd om den reiziger te beduiden dat hy hem niet begreep, maar schudde tegelijkertijd hartelijk zyn handen en keek hem zoo vriendelijk aan als hij maar kon. Iemand onder de menigte zei eensklaps, na lang geaarzeld te hebben: „Comprendez pas," en liep toen met een kleur van verlegenheid het station in.

Sluiten