Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Meester, dat de schijngestalten van) het Drama verwarmt met zijn dweependen adem en hun dooden schijn doordringt met gloeiend leven, scheppend in den hoogeren schijn van de kunst, wat het leven hem onthoudt in zijn harde noodzakelijkheid en bitteren dwang.

Bij allen had de Kunst eenige relatie tot iets objectiefs buiten den Kunstenaar, Ook de Sonate — de door Emanuel Bach uit de Suite ontwikkelde Kunstvorm — werd eerst voor Beethoven het vat, waarin hij den wijn zijner lyrische emoties goot. Nu was zij niet meer een behagetijk tonenspel met de conventioneele vormen van den Dans, maar de expressie van zijn intiemste gevoels-aandoeningen. En dit zoo bewust, dat hij het plan had, om bij eene nieuwe uitgaaf zijner Sonates het gevoelsmotief in woorden aan te geven.

Nu was de muziek de kunst van het individueele, solitaire gevoel geworden, de onthulling van de geheimen eener zeldzame en eenzame menschenziel in de immateriëelste materie, de zichzelf beluisterende, zichzelf verheerlijkende emotie, de kunst der XIXde eeuw, die een vreemde en nieuwe belichaming was van het oud-Stoïcijnsche ideaal van den Wijze: „Hij alleen vrij. Hij alleen rijk. Hij alleen koning," van de oud-Indische uitspraak, waarin Schopenhauer een element zijner eigen phüosophie herkende: „Al deze schepselen in hun geheel ben Ik en buiten Mij is er geen ander Wezen."

Van deze kunst nu was Beethoven de eerste openbaring in onze eeuw en als subjectieve lyricus vulde hij de verschijningen der Wereld met de

37

Sluiten