Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

fijne, intellectueele vervelinghet spelen met de gevoelsverkleuringen, zooals de Romeinen met fijn-wreede aandacht de in heet water stervendverkleurende visschen beschouwden. Dan de eindelijke zegepraal dezer psychische athletiek, die de hoogste vorm van verfijnd egoïsme is, het bereikte ideaal van scepticisme : het dilettantisme, een der werkelijke décadence-symptomen, datgene wat eens iemand genoemd heeft „de namen der dingen zijn thans aan de dingen zélve gelijk." En daar zijn Barrès en Renard als de twee meest kenmerkelijke vertegenwoordigers van dit zonderlinge geestelijk hermaphroditisme2). De zonder wetten levende maatschappij waarvan Barrès droomt3) is niet een vrije, boven alle wet gehevene menschheid, waarin ieder zichzelf wet is, zonder de wet van een ander te schaden, maar zij is door de opvoeding der wetten gedurende eeuwen gekomen tot dien staat van onschadelijkheid, dat zij niet meer den band der wetten behoeft. Maar deze redeneering, met zich zelf strijdig, (daar zij een petitio principü bevat), moet slechts dienen als pretext tot het verhaal van eenige interessante en vooral voor den schrijver belangrijke mededeelingen omtrent de meest aangename en pikante wijze van verschillende dingen te doen, en waarlijk wie niet Alexander was, zou wel Barrès willen wezen» Hij heeft zich over het leven, noch over zichzelf te beklagen, de een

1) Verg. Rémy de Gourmont, Sixtine pag. 33. *) Verg. over l'Ecornifleur van Renard, het stuk van M. Schwob, Perversité (Mercure de France, Mars 1892). *) L'Ennemi des Lois.

71

Sluiten