Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoo is het, de moderne muziek is de muziek der zelfvergeting. „De wijsten reeds kenden de voorgevoeling van de zalige vernietiging der levensbewustheid, het verlangen naar de verlossing uit de tyrannie van Wil en Hartstocht, en uit het smartelijke Weten-des-levens."

De wisselende exstatische klank van Wagners orkest, de bedwelmende mengeling der klankkleuren zijn het, die ons voor oogenblikken aan ons zeiven ontrukken en stillen het tumult der elkander bestrijdende begeerten en gedachten, die klank, dien Nietzsche niet meer verdragen kon — „ich heisse ihn Sirocco" — die onze ziel bevrijd van den rhythmischen band der oudere toonkunst, in smartelijke zaligheid deinen doet op haar eindloos gebrokene purperen golven 1

Welnu, de toekomst zal toonen, bij machte te zijn, een derde of vierde beweging der ziel bij het aanhooren der toonkunst mede te deelen. Ook zijn van een verbmding der beide elkaar tegengestelde principes vanbewegingdeteekenenzichtbaar. In den aanvang van dit schrijven werden reeds een paar namen genoemd. Nu, zooals altijd, na de verschijning van een machtige, is de uitputting zichtbaar eener vruchtelooze en vreugdelooze anarchie* Vanwaar de regeneratie haar uitgang zou kunnen nemen, daarover is het nu beter te zwijgen, voor zoover in het voorafgaande althans hier niet reeds op is gedoeld.

En waar zou het einde te vinden zijn, als men spreekt over al deze onbewijsbare dingen I Melior est finis orationis quam principium 1

's-Hertogenbosch Dec. 1894 — 9 Jan. 1895,

8

113

Sluiten