Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

11

vangenis werd besloten tot de fusie der beide roode partijen, die samen de regeering zouden overnemen, en in verbinding met Rusland de diktatuur van het proletariaat zouden invoeren. Een maand na zijn gevangenneming, op 21 Maart, had in de gevangenis de stichting der Vereenigde Hongaarsche Socialistenpartij plaats. Ondertusschen had de president Karólyi besloten af te treden, en het gezag te leggen in de handen der socialisten. De voornaamste reden tot dit besluit schijnt geweest te zijn, dat Karólyi de socialisten de meest geschikte personen vond, om de internationale geschillen met de Entente op te lossen. Een zijner laatste decreten was het bevel tot vrijlating der communisten. Toen de socialisten op deze ongedacht gemakkelijke wijze aan de regeering zouden komen, zette zich de gefusioneerde partij op het kussen, en met hen Kun. Zijn eerste werk was het uitroepen van de diktatuur van het proletariaat en de communisatie van het eigendom.

Kuns houding onder de diktatuur geeft geen bijzondere karaktertrekken te zien. Hij is het hoofd der regeering, leidt de wetgeving, duldt Szamuelly's Nebenregierung. Hij spant zich tot het uiterste in, de Franschen en de Roemenen voor zich te winnen. Hij gedraagt zich, zooals ieder ander politicus in zijn plaats gedaan zou hebben. Het mocht hem niet gelukken het Roemeensche offensief te stuiten, en op 1 Augustus 1919 verschijnt hij in den arbeidersraad, om snikkend de demissie der regeering mede te deelen, na 133 dagen geregeerd te hebben. Nog denzelfden dag begaf hij zich in gezelschap van eenige andere volkscommissarissen naar Weenen, voorzien van zooveel geld en edelgesteente, als ze in hun haast konden meenemen. Van uit Weenen vertrok hij naar Rusland, waar hij door den sowjet met het bestuur van de Krim werd belast.

Kuns karakter is in geen enkel opzicht opvallend. Hs is steeds vurig socialist geweest en heeft groote organisatorische gaven aan den dag gelegd. Ook zonder het communisme zou hij een der leiders van zijn partij zijn geworden. Hij toont veel overeenkomst met Lenin: werkzaam, standvastig, groot diplomaat, goed menschenkenner, uitnemend spreker. Zijn aandacht was gericht op de maatschappelijke problemen; den menschenmoord heeft hij nooit gepropageerd; wel heeft hij Szamuelly's systeem geduld. Men verhaalt, dat hij meermalen zich heeft beklaagd over Szamuelly's terrorisme; Kun schijnt bevreesd te zijn geweest, vroeg of laat door Szamuelly's lijfgarde gevangen genomen te zullen worden. Psychologisch biedt de persoon van Kun

Sluiten