Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

58

AMAZONE.

waarvan sommige jongeren smaalden op edele teekening, waarvoor zij chic in de plaats stelden, daarvan weer zouden zeggen. Zij zouden het hoofd schudden, zeide hij bij zich zeiven, doch, weest maar eerst eens hier en gij zult wel anders leeren zien.

Hiermede was hij eenige dagen zoo vervuld, dat hij aan geen bezoek bij den heer van Walborch dacht, tot dat hij op een middag, uit behoefte naar verpoozing op den Monte Pincio ronddolend, hem met zijne nicht op eens tusschen de menschen zag. Van Walborch zwaaide zijn wit zonnescherm om hem te wenken en hij werd door beiden vriendelijk begroet.

— Zijt gij al lang in Rome terug, vroeg mevrouw van Buren.

— Een dag of vijf.

— O, — u wist ons adres, niet waar? Het klonk eenigszins als een licht verwijt.

Aisma voelde het en voegde er bij dat hij zoo verdiept was geraakt in zijne schilderij.

— Mogen wij eens komen zien? vroeg van Walborch.

— Zeker, maar er is nog wenig te zien; ik heb alles overgeschilderd, gansch anders, — invloed van Pompei, voegde hij er lachend bij.

Van Walborch glimlachte met een gebaar als meende hij: nu ja, dat verwondert mij niet.

— Altijd Helena? vroeg Marciana.

— Ja, van zulk een vrouw komt men niet zoo licht ai

— Waar die aantrekking van haar toch ia zat? zei

Sluiten