Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

84

AMAZONE.

neder, tot Aisma voorstelde haar over den Pincio naar huis te geleiden.

Door den loop zijner gedachten viel zijn gesprek op Ada en hij zei:

— Ik heb u al eens meer naar haar willen vragen, maar vreesde of het ook onbescheiden was. Zij wekt mijne belangstelling; er ligt soms over haar een waas, dat ik, als het niet te sterk is uitgedrukt, iets zou noemen dat met waanzin zou kunnen dreigen.

Zij liepen nu allengs in de eenzamer lanen, zoo vertrouwelijk dat Marciana zich tot vertellen voelde uitgelokt.

— Ik ken Ada al lang, zoo begon zij en poosde een oogenblik; de gedachten die zich naar het verledene wendden brachten daarmede haar eigen verleden in verband. Het was een tijd waarin ik zelf veel te doorworstelen had. Ik was gehuwd; zij was iets ouder dan ik, tafifAadden gelijksoortige illusies. De rossen der verbeelding voerden ons beiden iets hooger dan den gewonen beganen grond. Ik heb ze met inspanning weer op den vasten bodem kunnen krijgen, zij werd medegesleept. Zij had te weinig staal in zich en hare fantasie had geen grond van werkelijkheid onder zich. Och,misschien komt alles ten slotte neer op onze bloedmenging of onze hersenen. Zij kende geene werkelijkheid, men gedoogde ook niet dat zij die leerde kennen en zoo waren het ook weer de uitwendige omstandigheden die haar onderdrukten. Zij was tot haar zeventiende jaar een bloeiend, levenslustig, maar sensitief kind geweest. Haar bloemen

Sluiten