Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

106

AMAZONE.

menschen en de wereld gekeerd en die gevoeligheid werd melancholie. Als voor Anselmus van Canterbury werd hem de vrouw eene toorts des Satans — fax Satanae. Allengs werd de koord iets minder strak gespannen en wilde hij wil toegeven dat zij, altijd volgens de vrouwenkennis diens ervaren godgeleerde, een „zoet euvel", een dulce malum was, maar dat zij toch stellig een euvel bleef, en hij was wel en deugdelijk besloten zich niet meer door het dulce te laten begoochelen. Een kunstenaar moet ook niet gehuwd zijn, zeide hij; éene geliefde, de kunst, is genoeg, en ook zij is reeds eene ijverzuchtige.

Zoo was hij naar Italië gegaan, met een broedend hoofd en een hart waarvan de wond wel gesloten was maar nog licht zeer deed. Hij hoopte afleiding en helderheid te vinden voor zijn gemoed. Maar ook voor zijne kunst zocht hij de hoogere wijding.

Allengs waren al enkele scherpe punten uit zijn gemoed geweken. Het zonnige welbehagen in het leven, dat van alles in Italië uitstraalt, ontpanserde de stugheid; de zachte lucht nam de spanning weg van ziel en zenuwen; de ruimte en grootschheid der wereldgeschiedenisverhief boven kleine individueels nietigheden, kwellerijen en toevalligheden, het almenschelijke herwon van lieverlede zijn plaats. Hij voelde zich verjongen en vernieuwen; het leed zeeg zachtkens weg als de aftrekkende onweerswolken aan dekimmen, en aan den gezichteinder rees lachend weer de zon.

Wel sloop daar nu soms eene gedachte door, wel

Sluiten