Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

110

AMAZONE.

Want alles was uitvoerig geteekend, maar met een breeden, malschen, van zijne zaak ge wissen toets; frisch en in de grootste kracht helder, en toch harmonisch. Zijne teekening was edel en toch vol leven, zijn smaak had de grootste vertijning en bevalligheid, zijne vinding was onuitputtelijk en trof altijd door hare ongewoonheid.

De heer van Walborch en Marciana, die zijne denkbeelden en streven kenden en hem meermalen in zijn atelier bezochten, deelden met vreugde in zijne zegepraal.

Het was op dit tijdstip dat Aisma in de volle overtuiging van zijne rust, toch op eens bemerkte dat hij, voor iemand die zich verbeeldde geen gevaar van haar te duchten te hebben, nog al vaak aan Marciana dacht. Wel deed hij dat met een afwijzend: o neenl Maar hij dacht dan toch telkens aan haar en ten slotte moest hij zich zeiven wel bekennen, dat haar lof hem het liefst was, zelfs boven dien van de kenners, en dat hij wel eens niet zoo veilig kon zijn als hij waande. Intusschen vleide hij zich met het denkbeeld, dat wie gewaarschuwd is dubbel krachtig is, en hij zou wel weten binnen de grenzen te blijven.

Daarbij kwam dit hij meermalen had bemerkt, dat de beeldhouwer, die veel bij hen kwam en met wien zij dikwijls de antieken in de villa's en galerijen gingen bezien, eene groote bewondering voor haar aan den dag legde; hij vond dat hij haar vaak niet enkel hoffelijke maar ook teederder aandacht betoonde en dat Marciana die niet afwees. Hij zag

Sluiten