Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

140

AMAZONE.

Amazonefiguur, die nu in de pracht van haar schoon lichaam zichtbaar was. Als artisten spraken zij vrijmoedig over hare vormen, Marciana loofde die. Askol was echter gansch mistroostig.

— Ja, het z ou iets goeds kunnen worden, iets meer dan gewoons; de houding, de uitdrukking zijn geslaagd en niet gemeen — maar met de armen en schouders, en dien voet, ben ik verlegen. O, gij kent al de ellenden niet van ons beeldhouwers. Goede modellen, van vrouwen vooral, kunnen wij zoo moeilijk krijgen, en toch, wij kunnen de lichaamsvormen niet uit het hoofd maken. Laat ik het maar eens vrij mogen zeggen, gij begrijpt dat de vrouwen die daarvoor te vinden zijn niet altijd edel en vooral ongerept va vormen zijn; de handen zijn zelden edel; zie, die voet is onschoon, die arm en de aanhechting aan den schouder zijn vulgair; wil men ze schooner maken, dan moet men of de oude voorbeelden navolgen of idealiseeren, en dan wordt men zoo Spoedig conventioneel. Ik wilde iets edels individueels hebben, om mijn werk te verheffen boven het duizendmaal geziene. Ach, het gelukt mij niet.

Marciana was intusschen gaan zitten, nadat zij de groep van alle zijden was omgegaan. Zij zat in verrukking, want, ondanks Askols ontevredenheid met een deel van zijn werk, was de groep wonderschoon in hare lijnen.

— Welk eene macht, om uit de stof zulke vormen op te bouwen, of, zoo als de God van Michelangelo in de Sistina, met den vinger uit de aarde op te roe-

Sluiten