Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

142

AMAZONE.

Marciana had eene groote bewondering voor Askols talent. Zij deelde in de vorderingen van dit werk, waaraan al de roem en de toekomst hing van den jongen man.

Zij zaten beiden zonder een woord te spreken.

Als langzaam ontwakende sloeg Marciana de oogen op en zei:

— Askoll

Hij liet de hand van zijne oogen zinken en zag op.

— Askol, herhaalde zij; zij zag hem eene pooze aan en met kloppende borst vervolgde zij:

— Ik bewonder uw talent} ik weet, ik voel, dat er in u eene groote, eene heerlijke toekomst ligt, ik weet ook dat zij voor een kunstenaar van een enkel schitterend werk afhangt. Ik zie dat dit zulk een werk zal, moet worden. Ik zie die Joekomst van een kunstenaarsleven en den invloed dien hij op de kunst kan uitoefenen aan een zijden draad hangen. Want zoodra de kunstenaar wanhoopt, is hij den vermetelen trots kwijt dien hij noodig heeft om iets groots te maken.

- Haar lichte oogen stonden open en glansden en er lag op hare lippen de trotsche bocht van die der Juno Ludovisi.

— Askol, eene vraag, eene stoutmoedige, vrijpostige vraag, die ik aan u alleen durf doen.

Hij zag nwbaasd, half bevreesd: hij beefde; hij vermoeddeiets dat hij niet durf de, in de verste verte, vermoeden.

— En?

Sluiten