Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

156

AMAZONE.

berispelijk voorgedragen, louter zang zonder eenige declamatie. Welk eene muziek 1 Het was, zei Aisma haar later, als de schilderkunst der oude Italianen, als een Signorelli,"een Lionardo. Zoo glaszuiver van lijn, zoo naïef en toch zoo knap, zoo teer van vorm en toch zoo krachtig van bouw.

Eenige kenners brachten haar hulde om de wijs waarop zij die liederen begrepen en terug gegeven had. Maar de jeugd gaf aan iets vroolijks de voorkeur. Nauw sloeg dan ook Salviati een tartenden wals aan of de voeten tintelden met de jonge harten en dra zwierde de wegslepende dans door de zaal.

Toen men zich eenigen tijd aan den dans had overgegeven, werden op eens de lichten langs de wanden gedoofd en alleen de groote met bloemen omwonden luchter wierp zijn licht in het midden der zaal. De piano zweeg; op den rand van het tooneel zat een guitaarspeler en een knaap stemde zijn mandoline, den enkel van het eene been op de knie van het andere leggende, even als het figuurtje van Carpaccio's schilderij te Bologna.

Daar ligt in die twee eenvoudige speeltuigen voor den Germaan die Italië kent eene bekoring, die hij medeneemt naar het noorden, en als hij er soms die speeltuigen hoort, dan klopt hem weer het hart voor het land van Mignon en zingt het in navolging van hare woorden:

Ik ken het ook, het land waar de citroenen groeien, De purpren cactus glanst, de oleanders bloeten!

Sluiten