Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

183

Wij nieuweren, altijd bezig in het verleden en hetgeen verder vóór ons is, wij hebben verleerd het carpe diem, „gebruik den dag," en het „hart dat vroolijk het heden geniet, bezwaart zich niet om 't morgen, maar tempert met zachten lach het bittere." Verstand en kracht zijn edel, maar niet het eenige; „laat ook den ouden Massicuswijn en den Caecuber vloeien; leef volgens de natuur; wees zacht voor de gebreken van anderen. Geen onwijze wijsheid, en meng ook wat dwaasheid in uw raad; zoet is het soms van pas niet al te wijs te zijn. Scheid van het leven als de gast van de tafel, voldaan over het goede dat hij genoot."

Zoo, terwijl de jonge vrouw en de man, het hart vol strijd en onrust kampend tegen zich zeiven, daar wandelden, en lager in de tuinen der zoo treurig vervallen Villa d'Este Ada doolde, de puinhoopen van haar verwoeste jeugd omwoelend, scheen de zonnige gloed van den Romeinschen dichter met vollen glans in het edele grijsaardsgemoed aan den voet des Sibyllatempels.

Daar zag hij op eens Aisma aankomen en Marciana op zijn arm geleund. Er vlamde plotseling de stil gekoesterde wensch bij hem op. Toen zij bij hem waren, zag hij dat Marciana bleek was en de sporen droeg van eenige ontsteltenis. Zij vertelde hem echter lachend haar dwazen angst en vroeg hem er maar niet verder over te spreken. Aan zijnen blik kon zij echter niet verhelen dat er nog meer

Sluiten