Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

225

ziel opengaan als een bloemkelk en zij dronk het schoone in als deze den dauw door de zon verwarmd. Ja, zij bad altijd geleefd met het schoone, maar nooit zóo er in. Haar dichters en Beethoven en Mozart hadden haar opgevoed tot hooge strenge kunst; van Walborch had haar de hallen der oude wereld geopend, maar nooit was zij zóo dicht bij de bron van het schoone geweest, nooit zóo in zijne werkplaats.

Een paar dagen later toonde zij aan Aisma een gedicht dat zij gemaakt had.

— Het is een onderwerp waaraan ik al bezig was, zei ze, maar ik heb het eerst door u kunnen voltooien; ik heb het voor u afgemaakt en overgeschreven, mag ik het u geven; uw ideeën hebben het mij mogelijk gemaakt zoo ik mij goed heb uitgedrukt.

Er kwam een glans van vreugde over des schilders gelaat en hij dankte haar innig.

— Lees het ons zelf voor, vroeg hij, dan voel ik den juisten toon er bij.

Marciana las het, eenvoudig, maar met de levende trilling die alleen de kunstenaar in zijn eigen werk kan leggen:

CARRARA. Betoovrend' oevers van Italia, Waar 't westen aan het oud Tyrrheensche meer Zijn hemelblauwweerspiegelenden vloed De kust met ingeschulpte bochten zoomen En kransen doet met zilvren schuimf estoen; Daar reit zich baai aan baai, 't is Genova, Wiens marmer om den boezem van de zee

Amazone. je

Sluiten