Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AMAZONE.

279

houwers, die soms zoo konden vonkelen bij geestdrift, gewoonlijk zulk eene trouwhartige uitdrukking, dat het onmogelijk was er niet door te worden aangetrokken. Hij weifelde niet meer; zijn eigen rondheid voelde terstond die van een ander. En zoo liet hij zich medenemen om samen den middag met elkander door te brengen.

Stormen hadden hun weerstandsvermogen gehard, stormen hadden hén van elkander gezweept, maar eindelijk de bebloemde twijgen tot elkander gebogen, ze te zamen gestrengeld. Vrede en vreugde vervingen de hevige beroering. De natuur heeft zulke oogenblikken als na knetterenden donder en bliksemlichten, na het barsten en neergudsen der wolken, het oproer zwijgt en de zon weer doorbreekt. Dan hoort men op eens weer de vogels kweelen, en zij schallen het uit met duizend kreten, hunne verlossing van angst, hun blij herleven, den herstelden vrede in de natuur.

Marciana had het ook wel willen uitschallen, maar zij hield zich eerst nog terug met zelfbedwang. Toch had zij te veel op haar hart dat haakte naar bekentenis en mededeeling en zij schreef aan Aisma:

— Ik heb behoefte u te schrijven. Ja, gij hebt mij goed verstaan; het was het antwoord op wat gij mij in de Villa Borghese geschonken en gevraagd hebt. Ik had goed te maken wat ik toen misdeed. Nu ik eens over mijne hoofdigheid heen ben, nu ik inzie dat ik mijn gevoel geen geweld meer wil aandoen,

Sluiten