Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

282

AMAZONE.

Maar nu is het anders! Het ligt voor ons open, en wij mogen leven. tsdUwe Marciana.

's Avonds kreeg zij een briefje van Aisma, en zij was er gelukkig mede.

— Ik kan niet zoo schrijven als gij, zeide hij haar, maar mijn gemoed is vol. Herleven! zoo klinkt het. En het klinkt in mijn oor als de oproepende krijgsmuziek j de trompetten doen mij trillen; de ruiter richt zich op in zijne stijgbeugels; hij zwaait zijn kling om zijn hoofd, en hij stormt voorwaarts.

Ik heb dezelfde gevoelens gehad als gij; ik ben ook verbitterd geworden op de wereld; en ik dacht dat eenige slechte individuen de wereld zijn. Maar ons wezen is anders dan onze leer, wnblijven ten slotte wat wij zijn. Ik begrijp nu alles. Weet gij nog van het mooie vrouwtje te Paestum? „De laatste roos van Paestum", zeidet gij toen, — hoe spoedig heeft zich al ieder woord van u in mijne herinnering vastgezet! Neen niet de laatste roos was zij, daar bloeiden er nog meer, daar was er nog eene die gij, noch ik kende, maar wij hebben ze toch van daar meegebracht en op éen dag is zij in onze harten ontloken. —

Daar was voor hem nu geen sprake meer van vertrek, ver en alleen. Hij schreef een langen opgewekten brief aan zijne zuster, alles door elkander, zonder kop noch staart. Zijne Helena stond weer op

Sluiten