Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Gertrud hield veel van Bertil en Gabriël, maar -wat Ingmar betrof, wist ze nooit recht wat ze voor hem voelde. Ze hield van hem, omdat hij haar bij haar lessen hielp en haar gehoorzaamde als een slaaf; maar ze kon ook zoo boos op hem worden, omdat hij zoo onbeholpen en langzaam was en geen begrip had van spelen. Ze kon niet laten hem te bewonderen, omdat hij zoo vlijtig en leerzaam was, maar daarentegen voelde ze een diepe verachting voor hem, omdat hij zoo heelemaal geen slag had om te toonen wat hij waard was. Gertrud had altijd 't hoofd vol vroolijke fantasieën en droomen, die ze in vertrouwen aan Ingmar vertelde. Als hij nu een paar dagen weg was, werd ze onrustig en vond, dat ze niemand had, waar ze mee praten kon. Maar als hij terugkwam, wist ze niet recht waar ze naar verlangd had.

't Meisje had er nooit over nagedacht, dat Ingmar rijk was en tot het aanzienlijkste geslacht in de gemeente behoorde. Ze behandelde hem eerder, alsof hij een beetje minder waard was dan zij. Maar toen zij hoorde, dat hij arm geworden was, begon «ij te schreien, en toen hij zei, dat hij niet van plan was de hoeve terug te winnen, maar schoolmeester wilde worden, werd ze zoo boos, dat ze zich nauwelijks beheerschen kon. Ach, wat had ze niet gedroomd van al wat hij zou kunnen bereiken.

De kinderen bij den schoolmeester kregen een heel ernstige opvoeding. Ze werden streng aan het werk gehouden en hadden zelden eenige uitspanning. Dit veranderde toch wat na de lente, dat Storm ophield met preeken in 't Zendingshuis. Toen zei Moeder Stina nu en dan tot hem: „Nu Storm, nu mogen we de jonge menschen toch jong laten zijn. Denk eens aan ons beiden. Toen we zeventien jaar waren, dansten we menig nacht van zonsondergang tot de morgen aanbrak."

Op een Zaterdagavond, toen de jonge Hök Gabriël Mattson en Gunhild, de dochter van een der assessoren bij 't districtsgerecht, op bezoek kwamen, werd er zelfs gedanst in de schoolkamer.

Gertrud was een en al opgewondenheid van blijdschap, dat ze dansen mocht. Maar Ingmar wilde niet mee doen. Hij nam een boek en ging op de sofa zitten bij 't venster. Gertrud kwam telkens bij hem om hem van zijn boek weg te lokken, maar Ingmar zat daar knorrig en verlegen, en wilde niet mee. Moeder Stina zuchtte, toen ze hem aanzag. „Je kunt merken, dat hij uit een oud geslacht is," dacht ze. „Men zegt, dat zulke kinderen nooit echt jong kunnen zijn.

De drie, die gedanst hadden, waren daar zoo verrukt over, dat zij er van spraken om den volgenden Zaterdag naar een krans te gaan. Eindelijk vroegen ze den schoolmeester en zrjn vrouw, wat die daarvan dachten.

68

Sluiten