Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Barbro kreeg een hevigen schok, en bracht de hand aan 't hart.

„Het moet dan maar gaan, zooals je wilt," zei ze, „maar dat is een ernstige belofte. Je moogt er wel aan denken, dat je woord houdt."

Die afspraak werd trouw gehouden. Oude Lisa verraadde niets en Barbro was zoo voorzichtig, dat niemand begreep, wat haar wachtte. Gelukkig voor haar' werd het vroeg lente. De sneeuw smolt in 't bosch al in Maart. Barbro had veel vee naar de bergwei laten drijven, die ver weg in de eenzame velden lag, zoodra er maar een groen sprietje voor hen te vinden was. Zij en Oude Lisa gingen mee daarheen om het te hoeden.

Toen werd een kind geboren in 't eind van Mei. 't Was een jongen, en hij zag er veel slechter uit dan 't kind, dat 't vorig jaar geboren werd. Hij was klein en schreide voortdurend. Toen Oude Lisa hem aan Barbro liet zien, lachte ze bitter.

„Je hadt me niet hoeven dwingen in 't leven te blijven ter wille van dit kind," zei ze.

„Niemand kan aan zoo'n kleintje zien, wat hij worden zal," zei de oude vrouw.

„Nu moet je er aan denken, dat je je woord houdt, en me laten doen, wat ik wil," zei Barbro met harde stem.

„Ja," zei de vrouw, „maar ik moet eerst weten, of hij blind is."

„Je kunt je nu wel houden of je niet ziet, wat dat voor een kind is," zei Barbro.

Barbro zelf was zwakker dan den vorigen keer. De eerste week kon zij niet uit bed komen. Het kind lag niet in de kamer, maar de oude vrouw had het verborgen in een van de kleine schuurtjes, die op den wal om de bergwei lagen. Ze verzorgde 't dag en nacht, gaf het geitemelk te drinken en hield het met groote moeite in leven. Een paar keer per dag kwam ze er mee in de kamer. Dan wendde Barbro zich naar den muur om het niet te hoeven zien.

Op een dag stond Oude Lisa aan 't kleine venster van 't schuurtje, en keek naar buiten. Ze had 't kind op den arm. 't Schreeuwde als gewoonlijk, en de oude vrouw stond er aan te denken, hoe klein en teer 't was. „Wat is dat?" zei ze opeens en boog zich voorover, „daar komen reizigers! —"

Oogenblikkelijk ging ze met den jongen naar Barbro. „Neem jij 't kind zoolang," zei ze, „Ik zal den menschen, die daar aankomen, zeggen, dat je hier ziek ligt, en dat ze niet binnen moeten komen."

Ze legde 't kind in 't bed, en Barbro liet het liggen, zonder 't aan te raken, 't Schreeuwde zoo hard het kon. De Oude Lisa kwam al gauw weer terug.

„Dat kind schreeuwt, dat je 't het heele bosch door kunt hooren," zei ze. „Als je 't niet stil kunt houden, is 't onmogelijk voor

364

Sluiten