Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In zijn verwarring boog hij zich over het kind. „Ik zou wel eens willen weten, hoe oud zoo'n klein ding nu is," zei hij.

En nu antwoordde Barbro haastig: „Hij is nu een maand."

De man was ongetrouwd, en had niet veel verstand van kleine kinderen. Hij kon dus niet zien, dat Barbro hem bedroog. Hij keek haar heel verschrikt aan, maar ze zat daar heel kalm.

„Zoo! is hu' pas een maand oud?" zei hij.

„Ja," antwoordde Barbro op haar kalme manier.

De man kreeg een kleur en werd verlegen, zoo oud als hij was, maar Barbro zag er kalm uit, alsof de zaak haar niet aanging. Hij merkte wel, dat Oude Lisa Barbro wenkte, maar zij zat met trotsch opgericht hoofd en stoorde zich daar niet aan.

„De oude is niet bang voor een leugentje," dacht hij, „maar aan Barbro merk je wel, dat ze zich daar te goed voor vindt."

Den volgenden morgen nam hij Barbro's hand, en drukte die trouwhartig. „Ik zal wel zwijgen," zei hij.

„Ja, daar vertrouw ik op," zei Barbro.

„Ik kan me toch niet begrijpen, wat je bezielde, Barbro," zei de oude vrouw, zoodra hij weg was. „Waarom belaster je jezelf?"

„Ik kon niet anders doen," zei Barbro.

„En geloof je nu, dat Kramer Johannes zwijgt?"

,JJat hoeft ook niet."

„Moeten de menschen dan denken, dat dit kind niet van Ingmar is?"

„Ja," zei Barbro, „nu is 't onmogelijk te verbergen, dat hij bestaat. En nu is er niets anders op te vinden, dan de menschen dat te laten denken."

„En meen je, dat ik dat zal laten begaan?" vroeg de oude vrouw.

„Dat zul je wel moeten, als je niet wilt, dat deze idioot de erfgenaam van Ingmarshoeve worden zal."

Half in September kwamen allen, die in den zomer op de bergweide geweest waren, naar huis terug. Barbro en Lisa kwamen ook weer op Ingmarshoeve. Zij merkten al gauw, dat de praatjes over Barbro door de heele gemeente liepen. Nu trachtte zij ook niet meer te verbergen, dat ze 't kind had, maar ze wou niet, dat iemand 't zien zou. Zij verstopte het in 't kamertje achter de brouwerij bij Oude Lisa. Ze meende 't niet te kunnen verdragen, dat iemand 't zou aanzien en merken, dat 't ziek was en nooit een behoorlijk mensch zou worden.

't Was heel natuurlijk, dat Barbro in dit najaar veel besproken en veracht werd. De menschen verborgen ook niet, hoe ze over haar dachten, en Barbro werd al gauw zoo schuw, dat ze 't huis niet meer uitkwam. Maar ook de menschen op de hoeve waren anders tegen haar dan vroeger. Jongens en meisjes maakten lee-

370

Sluiten