Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Aart kwam spoedig met den dokter terug, en deze kon na een kort onderzoek belaas niets anders doen dan de ongelukkige ouders zoo zacht mogelijk zeggen, dat het kindje blind geboren was en altijd blind zou blijven. Den eersten tijd nadat Mijntje het wist, was het, of voor haar ook de zon haar glans verloren had. Zij kon er zich maar met indenken, dat haar jongen nooit iets zou zien. Zij moest telkens haar oogen dicht doen om te weten, hoe dat was, maar zij kon het toch met begrijpen, zij wist immers alles al! Te voren was haar heele hart vervuld geweest van liefde voor haar kindje, zij Zou het met voor mogelijk gehouden hebben er meer van te houden; maar nu was haar liefde als een verzengende vlam geworden: zij leefde alleen nog in en voor het kindje. Zij had nooit veel omgegaan met andere menschen, maar nu bemoeide zij zich met memand meer; zij sloot zich op met haar ongeluk, dat toch tegelijk al haar geluk was. Larensche Dorpsvertellingen I.

MARIE HEURTIN. :-: :-: :-: :-: door J. V. de Groot Marie Heurtin is, naar ik meen, op dit oogenblik de eenige in geheel de wereld, die doofstomblind geboren is, maar niettemin tot een waarlijk schoon zieleleven mocht opstijgen. ■— Zij werd geboren te Vertou, in het departement LoireInférieure, den 13 April 1885. Haar ouders zijn weinig bemiddeld, en vader Heurtin wint met zijn kuipersvak nu juist niet veel meer dan het dagelijksch brood. Tot haar tiende jaar verbleef het doofstomblinde meisje in de woning harer ouders. Wel hadden een inrichting voor doofstommen en een voor blinden haar, bij wijze van proef, voor een tijdje opgenomen. Maar na de tweede proefneming zond men het kind aan haar vader terug: met de verzekering, dat zijn dochter

met haar open blik en haar klare oogen, uitstekend zag maar een idiote was.

Nu wist men vader Heurtin geen beteren raad te geven, dan zijn dochtertje te brengen naar het krankzinnigengesticht te Nantes. Maar de brave man had van Larnay gehoord, waar immers, de in haar derde jaar doofstom en blind geworden Martha Obrecht door zuster Médulle voortreffelijk onderwezen was. Op zijn verzoek werd de tienjarige Marie door de overste aangenomen. Soeur Marguerite aanvaardde met grooten moed en christelijke toewijding het werk der opvoeding. Als een kleine wilde, bijna als een jong wild dier, kwam het kind 1 Maart 1895, des morgens bij de zusters van Larnay aan. Toen haar vader en haar tante, die haar hadden gebracht, vertrokken waren, ontstak zij in een razernij, die bijna twee maanden duurde. Zij wentelde zich langs den bodem, sloeg den grond met vuisten, blafte, schreeuwde, dat het ver buiten het huis gehoord werd. Poogde men haar door kleine wandelingen met haar gezellinnen eenigszins tot kalmte te brengen, dan barstte daarbuiten de woede eensklaps met nieuw geweld los. Daar is niet de minste overdrijving in deze woorden van Arnöuld: „U fallut plusieurs fois 1'emporter par les épaules et par les jambes en' dépit de ses rugissements et les Sceurs rentraient confuses devant 1'émoi des ouvriers et des paysans, qui avaient 1'air de croire qu'elles attentaient a la vie d'une enfant". En thuis krabde ze de splinters van de muren! Zuster Marguerite, die met haar

13

Sluiten