Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

134

Hij ging heen en dacht aan Bertha, en bad, al gaande door de straten, voor Bertha, dat zij ook tot de kennis van het Evangelie mocht komen. In Nannette, als middel om Bertha naar de Evangelische kerk te leiden, had hij zich bedrogen. Zelf mocht en wilde hij niet met haar spreken, en hij wist niemand, die hem zou kunnen helpen in 't vervullen van zijn wensch. Charles zag hij nooit meer in de kerk; die scheen hem overal te ontwijken. Als hij eens met Charles kon spreken! Die had toch geen kwaad gesproken van de Evangelische kerk! Waarom

Plots kwam om den hoek van de straat een minnend paartje.

„Charles Mortier!" zei Edmond — verrast — bijna hoorbaar; doch Charles was blijkbaar nog meer verrast, want hij nam terstond een andere houding aan en wipte Edmond voorbij, den hoek om. Dat juist maakte, dat Edmond omkeek en in twijfel geraakte, of dat meisje wel Bertha was. Hij liep het paartje na, schoot hen weldra voorbij, keerde terug en — 't was Bertha niet

Edmond zag bleek als de dood; zijn knieën knikten; hij kon niet verder en bleef een poosje staan, om tot zichzelf te komen. Wat hem 't meest aangreep, was de verontwaardiging over Charles. Want gisteren nog had hij hem met Bertha gezien. Nu met een ander. In 't licht met haar; in 't donker met deze! Wat een wezen! En zoo trouweloos zijn tegenover het voortreffelijkste van alle meisjes, Bertha!

Traag ging hij naar huis, in ziel en zinnen geschokt Dat er zulke laaghartige creaturen waren! Zoo valsch!

Thuis wou hij er niet over spreken; en omdat hij vreesde, dat hij zich niet zou kunnen inhouden, wandelde hij — tot bedtijd — voor zijn huis heen en weer. En als hij zich ter rust begeven had, begon hij te overleggen, wat hem te doen stond, en of nu misschien....

Eerst in den morgen viel hij in een onrustigen slaap, en toen zijn moeder hem wekte, voelde hij zich zoo

Sluiten