Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

10

sterke Zuidenwind het keeren zoo gevaarlijk, dat vader 't verstandig vindt er maar van af te zien.

En Solblomst blij! Hij heeft al gauw gelegenheid te toonen dat hij geen bangoor is, want er steekt een vervaarlijke storm op, die de zeilen aan flarden scheurt, den mast breekt, het roer splijt en het kompas wegslaat. Een week lang dobberen zij rond zonder te weten waar zij zijn. Dan komt er land in 't zicht.

Zij landen en vinden een grot, die zij tot verblijfplaats inrichten. Zij blijven er vijf dagen, schieten witte hazen en vogels, vullen de tonnen aan een zoetwaterbron en kalefateren het schip tot het weer zeewaardig is. Menschen zien ze niet, maar als zij op 't punt staan zich in te schepen, nadert over de besneeuwde vlakte een troep inboorlingen, gewapend met knotsen en slingers.

„Vlug in 't schip, jongens," zegt vader. „De wind komt van landzij en dus hebben wij 't schip gauw vlot."

Woedend werpt een twaalftal van de Indianen zich al schreeuwend in zee, maar 't schip is hun te vlug af. Zonder 't te weten waren vader Ole en zijn zoons in Amerika geweest, nog eer Columbus het ontdekt had, want 't was de kust van Labrador.

Alles ging nu voorspoedig. Gelukkig dat vader Ole den stand der sterren zoo goed kende en de hemel helder was, want nu konden zij zonder kompas toch koers houden.

„Land in 't zicht!" De kust van IJsland? Ze kregen niet

Sluiten