Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

io6

— Roswitha!"

Het was haar vaders stem. Hij was den hond gevolgd. Hij zocht haar.

Snel hep zij op hem toe.

— Dat was geen vroohjke thuiskomst voor je, kind. Godeheve is ons ontsnapt....

Zij was mij toevertrouwd," vervolgde hij, ernst en weemoed in zijn toon.

— Hij laat haar niet gaan! juichte het in Roswitha.

In den middag van den volgenden dag reed ridder Dagobert naar het klooster.

Hij kwam den ochtend daarop terug — zonder Godeheve.

Godeheve had geweigerd mee te gaan en de abdis had haar weigering ondersteund.

Ridder Dagobert was nog onder den indruk van zijn ontmoeting met Godeheve.

— Een nobel gemoed, Roswitha. Een vriendin zooals ik die wensch voor mijn dochter. En die ik hoop voor haar te behouden."

Sluiten