is toegevoegd aan uw favorieten.

Tooneel der eeuwen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

222

slag van den Honderdjarigen Oorlog. Alleen C a 1 a i s bleef nog een eeuw in het bezit der Engelschen.

De Rozenoorlog, 1460—1485. Engeland werd na dezen oorlog door bloedige onlusten geteisterd. De jeugdige koning H e n d r ik

VI van Lancaster leed aan vlagen van waanzin, zoodat zijn energieke gemalin de teugels van het bewind voerde. De hooge adel, vooral RichardvanYork, trachtte zijn verloren invloed te herwinnen. Niet tevreden met zijn benoeming tot Lord-Protector, eischte Richard voor zich zelf de kroon, omdat hij afstamde van Eduard III. De oorlog, die hierdoor tusschen de Huizen LancasterenYork ontstond, heet de Rozenoorlog, of oorlog der R o o d e (veldteeken der Lancasters) en Witte Roos (veldteeken der Yorks).

Huis York, 1461—1485. Het koninklijk leger is herhaaldelijk verslagen, zoodat Eduard, een zoon van Richard van York, tot koning werd uitgeroepen. Met Eduard IV kwam het huis York op den troon.

Deze vorst is berucht om zijn wreedheid. Hij deed Hendrik VI ombrengen en woedde hevig tegen den Lancasteradel. Bij zijn dood liet hij twee zoontjes na, onder het protectoraat van zijn broeder Richard van Glocester. Deze zag tegen een moord op de beide kinderen in den Tower niet op, om zelf alsRichardlII, 1483—1485, te kunnen regeeren. Hij ruimde al zijn tegenstanders uit den weg, maar een hunner, Hendrik Tudor, die van de Lancasters afstamde, gelukte het te ontsnappen. Deze plaatste zich aan hethoofd der ontevredenen enversloegRichard bij B o s w o r t h, 1485. De koning vond den dood op het slagveld. Met Hendrik

VII begon de regeering van het Huis Tudor. Hendrik VII trad in het huwelijk met Elisabeth van York, dochter van Eduard IV, en vereenigde aldus de rechten der Lancasters en Yorks in zijn persoon. Zijn dochter huwde met den koning van Schotland, waardoor de grondslag gelegd werd van de toekomstige vereeniging der beide koninkrijken.

De Gevolgen van den Honderdjarigen Oorlog. De tegenstelling tusschen Engeland en Frankrijk bij het begin en bij het einde van den bloedigen volkerenstrijd springt duidelijk in het oog. Tijdens de regeering van Eduard III bereikte Engeland het t o p p u nt vanzijnmacht gedurende de Middeleeuwen. Een voortreffelijk leger, de medewerking der Vlaamsche steden, gaven het een aan-