Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

telkens in gedachte vóór zich uit te staren met een pijnlijke uitdrukking in hare oogen, om haar mond een trek van droefheid, gemengd met iets van wrevel.

De meid klopte aan de kamerdeur.

„Juffrouw, daar is meneer Wardorf; ik heb gezegd, dat meneer en mevrouw uit waren, maar dan moest meneer u spreken."

De meid had moeite haar lachen te bedwingen. Willy lette er niet op; ze was al opgesprongen.

„Heb je mijnheer in 't salon gelaten?" vroeg ze, vlug de kamer uitloopend naar beneden, de meid voorbij, die lachend volgde.

Willy dacht er niet aan, het decorum te bewaren tegenover de meid; ze was zoo blij, dat George gekomen was, alsof haar verlangen hem tot zich had getrokken.

De laatste twee weken waren voor beiden geweest als een lieflijke droom; ze hadden geleefd buiten de wereld die hen omgaf, alleen voor de oogenblikken van samenzijn, met de heerlijke wetenschap hunner onuitgesproken liefde tusschen hen als een gouden draad.

Ze zagen elkaar dagelijks door allerlei gezochte toevalligheden, die ze beide kenden, zonder er ooit over te spreken.

Willy voelde, dat nu werkelijk het volle rijke leven tot haar kwam, zooals ze het voorgevoeld had op dien Juniavond; ze wist, dat George haar liefhad, dat hij haar zou vragen zijne vrouw te worden, even zeker alsof hij 't reeds had uitgesproken, maar ze verlangde nog niet ongeduldig naar dat oogenblik.

Tusschen hunne zielen was nu een fijn gouden sluier geweven uit heerlijke voorgevoelens en

Sluiten